اعتباری به خروسِ سحری ، نیست دگر

                          دیر خوابیده و برخاسـتنـش دشـوار است

 كوك كن ساعتِ خویش !

             كه مـؤذّن ، شبِ پیـش

                          دسته گل داده به آب

                                 . . . و در آغوش سحر رفته به خواب

 كوك كن ساعتِ خویش !

             شاطری نیست در این شهرِ بزرگ

                                       كه سحر برخیزد

                                    شاطران با مددِ آهن و جوشِ شیرین

                                                        دیر برمی خیزند

 كوك كن ساعتِ خویش !

                      كه سحر گاه كسی

                         بقچه در زیر بغل ، راهیِ حمّامی نیست

                             كه تو از لِخ لِخِ دمپایی و تك سرفه ی او برخیزی

 كوك كن ساعتِ خویش !

             رفتگر مُرده و این كوچه دگر

                          خالی از خِش خِشِ جارویِ شبِ رفتگر است

 كوك كن ساعتِ خویش !

             ماكیان ها همه مستِ خوابند

                          شهر هم . . .

                                 خوابِ اینترنتیِ عصرِ اتم می بیند

 كوك كن ساعتِ خویش !

             كه در این شهر ، دگر مستی نیست

                  كه تو وقتِ سحر ، آنگاه كه از میكده برمی گردد

                            از صدای سخن و زمزمه ی زیرِ لبش برخیزی

 كوك كن ساعتِ خویش !

             اعتباری به خروسِ سحری نیست دگر ،

شاعر زن میگه :

به نام خدایی که زن آفرید
حکیمانه امثال ِ من آفرید

خدایی که اول تو را از گل
و بعداً مرا از خشت آفرید!

برای من انواع گیسو و موی
برای تو قدری چمن آفرید!

مرا شکل طاووس کرد و تو را
شبیه بز و کرگدن آفرید!

به نام خدایی که اعجاز کرد
مرا مثل آهو ختن آفرید

تو را روز اول به همراه من
رها در بهشت عدن آفرید

ولی بعداً آمد و از روی لطف
مرا بی کس و بی وطن آفرید

خدایی که زیر سبیل شما
بلندگو به جای دهن آفرید!

وزیر و وکیل و رئیس ات نمود
مرا خانه داری خفن! آفرید

برای تو یک عالمه کِیْسِ خوب
شراره، پری، نسترن آفرید

برای من اما فقط یک نفر
براد پیت من را حَسَنْ آفرید!

برایم لباس عروسی کشید
و عمری مرا در کفن آفرید


پاسخ شاعر مرد:
به ‌نام خداوند مردآفرین
که بر حسن صنعش هزار آفرین

خدایی که از گِل مرا خلق کرد
چنین عاقل و بالغ و نازنین

خدایی که مردی چو من آفرید
و شد نام وی احسن‌الخالقین

پس از آفرینش به من هدیه داد
مکانی درون بهشت برین

خدایی که از بس مرا خوب ساخت
ندارم نیازی به لاک، همچنین

رژ و ریمل و خط چشم و کرم
تو زیبایی‌ام را طبیعی ببین

دماغ و فک و گونه‌ام کار اوست
نه کار پزشک و پروتز، همین!

نداده مرا عشوه و مکر و ناز
نداده دم مشک من اشک و فین!

مرا ساده و بی‌ریا آفرید
جدا از حسادت و بی‌خشم و کین

زنی از همین سادگی سود برد
به من گفت از آن سیب قرمز بچین

من ساده چیدم از آن تک‌ درخت
و دادم به او سیب چون انگبین

چو وارد نبودم به دوز و کلک
من افتادم از آسمان بر زمین

و البته در این مرا پند بود
که ای مرد پاکیزه و مه‌جبین

تو حرف زنان را از آن گوش گیر
و بیرون بده حرفشان را از این

که زن از همان بدو پیدایشتنشسته مداوم تو را در کمین!

کی می خواد مثل تو باشه ،مثل تو که بی نظیری

مثه تو که با نگاهت ، منو از خودم می گیری

کی می خواد مثل تو باشه ،مثل تو که تکیه گاهی

تو به داد من رسیدی،توی تردید و سیاهی

همه چی از تو شروع شد،همه چی با تو تمومه

چرا دنیارو نبینم ، وقتی چشمات روبرومه

عشق تو پناه آخر ، واسه قلب نیمه جونه

کی می خواد مثل تو باشه ، کی مثه تو مهربونه

وقتی که چشای خیسم، دیگه جایی رو نمی دید

جزتوهیچ کس تو دنیا، حال وروزمو نفهمید

همه چی از تو شروع شد،همه چی با تو تمومه

چرا دنیارو نبینم ، وقتی چشمات روبرومه

تا خدا .. . خداست

الوسلام

این منم مزاحمی که آشناست

هزاردفعه این شماره را دلم گرفته است

ولی هنوز پشت خط در انتظار یک صداست

شماکه گفته اید پاسخ سلام واجب است

به ما که می رسد، حساب بنده هایتان جداست؟

الو.. ...

دوباره قطع و وصل تلفنم شروع شد

خرابی از دل من است یا که عیب سیم هاست؟!؟

چراصدایتان نمی رسد ... کمی بلندتر

صدای من چطور؟خوب وصاف و واضح و رساست؟؟؟

اگر اجازه می دهی برایت درد و دل کنم

شنیده ام که گریه بر همه ی درد ها شفاست...

دل مرا بخوان بسوی خود تا سبک شوم

پناهگاه این دل شکسته خانه ی شماست

الو

مراببخش،باز هم مزاحمت شدم

دوباره زنگ می زنم

دوباره

تا خدا خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــداست

دوباره

.

.

.

تا خدا خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــداست

                                       بهش گفتم دوست دارم ولی باور نکرد  

آخه اون یکی دیگه رو دوست داشت  اما

                                                من دست بردار نبودم چون خیلی برام مهم بود

اون به من حرفایی میزد که بیشتر از قبل بهش وابسته میشدم

                                                                            بهش اطمینان کرده بودم

 اون به من میگفت به هیچ پسری اطمینان نکن

                                                                ولی من

بهش گفتم تو رو مثل بقیه نمی دونم 

                               همیشه از خودش برام می گفت از قلب مریضش 

به من میگفت شرایطم خیلی بده نمی تونم دوست خوبی برات باشم

                                                                           ولی من باور نمی کردم

                                 یعنی نمیخاستم باورکنم        

                                                                   چون من عاشق بودم    

                                                 اما الان 

                                                               الان که اون داشت همه چیزو قبول میکرد 

            من گفتم دیگه نمیخام

                                           چون این وسط یه مشکل بزرگ بود

                                                                        مشکلی که من نمی تونم به کسی بگم                                                                                      

                        خدایا چرا باید اینجور میشد...

                                                                الان اون فکر میکنه من نامردم

                                    به من گفت چرا با احساس من بازی کردی

                                                                            الان من چی جوابشو بدم (ثاملا)

                             فقط میتونم بگم منو ببخش

                                                                   تا همیشه دوستت دارم بهترین دوستم

چقدر سخته تو چشمای کسی که تمام عشقتو ازت دزدید و بجاش یه زخم همیشگی رو بهت هدیه داد زل بزنی و بجای اینکه لبریز از کینه و نفرت بشی احساس کنی هنوزم دوسش داری  

 چقدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به دیواری تکیه بدی که یکبار زیر آوار غرورش همه وجودت له شده.  

 چقدر سخته تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچ چیز جز سلام نتونی بگی.

   چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه هنوزم دوسش داری.

    چقدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و اونوقت آروم زیر لب بگی:  

    ((گل من؛ باغچه نو مبارک))  

مادر گفت عشق یعنی فرزند....

پدر گفت عشق یعنی همسر

عشق یعنی کور شدن،

عشق یعنی دیدن نادیده ها،

عشق یعنی باور کردن غیر ممکن ها،

عشق یعنی حقیقت را درک کردن،

عشق یعنی دوست داشتن تا اخرین نفس،

عشق یعنی تداوم با هم بودن ها،

عشق یعنی هوس را زنده به گور کردن،

عشق یعنی با سخاوت تابیدن خورشید،

عشق یعنی بی ادعا بودن،

عشق یعنی تا ابد عاشق ماندن . .

!ای  آخرین بازمانده‌های دنیای مخروب من
.امروز درد دلم را با شما بازگو می‌کنم
:شاید این آخرین درد من باشد... گوش کنید
جایی حبس ابد شده‌ام. دفن شده‌ام؛ نه زیر خاک، که زیر آسمان خدا. و پوسیده‌ام. بی آن که کسی اعدامم کند معدوم ابدی شده‌ام. دیگر هیچ نشانی از من وجود ندارد
نمی‌دانم کدامین راه سر از این خراب آباد من بیرون می‌کند. آه... که دیگر هیچ نمی‌دانم. من که روزی بسیار می‌دانستم دیگر حتی نمی‌دانم دانستن چیست‌

!ای آخرین مخاطب‌های من
...گره از کارم بگشایید. شاید نوشتنی دیگر در راه باشد
این تمنای مرا نشنیده مگیرید. محتاج یاریتان هستم. یاریم کنید. این بار اما نه در دستان من. در دستی دیگر و جایی دیگر به یاریم بشتابید. شاید این آخرین دیدار ما باشد. فراموشم نکنید. به حضورتان محتاج خواهم بود

...آخرین راز من آخرین آرزوی من است. تنها رازدار من شمایید و
...خدایی که در این نزدیکیست

...این آخرین آرزوی مرا
.
.
.
.
.
.
.
.
...ای کاش واژ‌ه ای می شدم و او مرا روی کاغذش دفن می کرد

از آن شبی که تو را در حجاب می‌دیدم
خطای دیده‌ی خود را صواب می‌دیدم

هزار چشمه‌ی پنهان ز چشم بوده و من
نصیب دیده‌ی خود را سراب می‌دیدم

هوای بندگی منزل تو در سر خویش
ولی به جای ترحم عتاب می‌دیدم

تمام سهم من از تو به جز سکوت چه بود؟
من از سکوت مدامت عذاب می‌دیدم

نگاهی ای مه تابان! که بی فروغ رخت
جهان و هر چه در آن را خراب می‌دیدم

اگر تو روی بپوشی عجیب نیست که من
خیال روی تو را هم به خواب می‌دیدم

هزار حیله‌ی پرهیز از خیال تو را
به سحر نرگس مستت بر آب می‌دیدم

نشان من بده ای عشق! چهره‌ی خود را
که من همیشه تو را در نقاب می‌دیدم

در آتش تو بودم خاکسترم نمودی
ای کاش آتشت را بر من نمی‌نمودی

خاکستر دلم را بر باد غم سپردم
از من نمانده باقی جز بوی کهنه دودی

سرگرم خویش بودم در شهر خود، اگر تو
درهای شهر خود را بر من نمی‌گشودی

از دوردست گاهی می‌دوختم نگاهی
از دور همچو ماهی قلب مرا ربودی

امروز جز ملامت حرفی دگر نداری
تو بودی آنکه دیروز عشق مرا ستودی؟

در غربت شبانه ، در گردش زمانه
. . . باری! به هر بهانه ، با من مگر نبودی؟

هم غربت شبانه ، هم گردش زمانه
این‌ها همه بهانه. . . اینجا فقط تو بودی

اول صدای خود را در عشق جای دادی
آنگاه شعر خود را در جان من سرودی

تا جان من زلالی از چشمه‌ی تو نوشید
صد تیرگی پنهان از قلب من زدودی

از دست مهربانت امّید مهر دارم
 ...ای دل! پیاله از می پر می‌شود به زودی

نگاه مرد مسافر به روی زمین افتاد:
«چه سیب‌های قشنگی!
حیات نشئه تنهایی است.»
و میزبان پرسید:
قشنگ یعنی چه؟
_قشنگ یعنی تعبیر عاشقانه اشکال
و عشق، تنها عشق
ترا به گرمی‌یک سیب می‌کند مأنوس.
و عشق، تنها عشق
مرا به وسعت اندوه زندگی‌ها برد،
مرا رساند به امکان یک پرنده شدن.
_ و نوش‌داروی اندوه؟
_ صدای خالص اکسیر می‌دهد این نوش.

و حال شب شده بود.
چراغ روشن بود.
و چای می‌خوردند.

_ چرا گرفته دلت، مثل آنکه تنهایی.
_ چقدر هم تنها!
_ خیال می‌کنم
دچار آن رگ پنهان رنگ‌ها هستی.
_ دچار یعنی
عاشق.
_ و فکر کن که چه تنهاست
اگر که ماهی کوچک دچار آبی دریای بیکران باشد
_ چه فکر نازک غمناکی!
_ و غم تبسم پوشیده نگاه گیاه است.
و غم اشاره محوی به رد وحدت اشیاست.
_ خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند
و دست منبسط نور روی شانه آنهاست.
_ نه، وصل ممکن نیست،
همیشه فاصله‌ای هست.
اگرچه منحنی آب بالش خوبی است
برای خواب دل آویز و ترد نیلوفر،
همیشه فاصله‌ای هست.
دچار باید بود
و گرنه زمزمه حیرت میان دو حرف
حرام خواهد شد.
و عشق
سفر به روشنی اهتراز خلوت اشیاست.
و عشق
صدای فاصله‌هاست.
صدای فاصله‌هایی که
_ غرق ابهامند.
_ نه،
صدای فاصله‌هایی که مثل نقره تمیزند.
و با شنیدن یک هیچ می‌شوند کدر.
همیشه عاشق تنهاست.
و دست عاشق در دست ترد ثانیه‌هاست.
و او ثانیه‌ها می‌روند آن طرف روز .
و او ثانیه‌ها روی نور می‌خوابند.
و او و ثانیه‌ها بهترین کتاب جهان را.
به آب می‌بخشند.
و خوب می‌دانند
که هیچ ماهی هرگز.
هزار و یک گره رودخانه را نگشود.
و نیمه شب‌ها، با زورق قدیمی‌اشراق
در آب‌های هدایت روانه می‌گردند.
و تا تجلی اعجاب پیش می‌رانند.

سهراب سپهری

امشب باز بی قرارم از نبودنت

من اینجا مینویسم با دوستانم درد دل میکنم از تو ولی ای عشق من نو نمی فهمی که من بی تو چه میکشم

از بی قراری زیاد سر کشیدم به پشت بوم

اینجا کسی بهم نمییگی واسه چی داری گریه می کنی

بهم نمیگه رضا بهونه گریه کردنت چیه

اره عشقه من این روزا وا قعا تنهام .همش میگم ........کجاست

یعنی میشه باز ببینمش

باز از دور بهت خیره بشم تا خسته بشم

ای عشقه من خیلی این روزا نگرانتم نگران ان چشمای مثل ماهت

میترسم  نگرونی درسات چشمات رو تر نکنه

میترسم این شبا برات دعا میکنم که خدا کمکت کنه .

امروز دوستم بهم گفت

رضا بیا بریم یه دختر رو  دیدم دختر خوبی به درد پسر خوبی مثل تو می خوره چهرهش تیپشم مرکست .

بدون شک هم می دونم که تو رو رد نمی کنه

یه نگه کوجیک به مهدی کردم گفتم

مهدی مگه یادت نیست

ارم گفت

هیچ وقت از یادم نمیره

بهش  گفتم

مهدی جان

بهم گفت رضا جان بگو عزیزم

 بهش اروم زیر لب با بغز گفتم

برو

گفتم بو خودم سرم رو انداختم پایین

امدم طرف خونه

خدایا من به خاطر این که ..........

رو دوست دارم

نگاهم رو از هر دختری می دزدم

3 سال زندگیم رو

همین طوری بایاد  اون دارم

سر میکنم

فقط با یاد اون که اروم میشم

تو این کلمه کوچیک ده ها کلمه وجود داره که تجربه کردن هر کدومش دل شیر می خواد!

تنهایی ، چشم براه بودن ، غم ؛غصه ، نا امیدی ، شکنجه رو حی ،دلتنگی ، صبوری ، اشک بیصدا ؛

هق هق شبونه ؛ افسردگی ، پشیمونی، بی خبری و دلواپسی و .... !

برای هر کدوم از این کلمات چند حرفی که خیلی راحت به زبون میاد

و خیلی راحت روی کاغذ نوشته میشه باید زجر و سختی هایی رو تحمل کرد

تا معانی شون رو فهمید و درست درک شون کرد !!!

متنفرم از هر چیزی که زمان را به یاد من میاورد... و قبل از همه ی اینها متنفرم

از انتظار ... از انتـــــــــــــــــــــــــــــــظار متــــــنـــــفــــــرم